Bo jak myśleć o zwycięstwie życia, kiedy śmierć tak bardzo zmieniła codzienność?

A jednak w tych świętach nie chodzi tylko o wielkie, natychmiastowe odrodzenie. To także opowieść o drodze, o ciszy, o stracie, o pustce, która pojawia się zanim przyjdzie jakakolwiek zmiana. O czasie, w którym nic nie jest proste.

Osoby w żałobie nie muszą odczuwać świąt, tak, jak inni. Nie muszą odnajdywać radości ani siły. Być może te święta pozwolą zrobić mały, ale bardzo ważny krok w podróży przez żałobę: poczuć zgodę na to, że życie, choć inne, trwa nadal.

Może uda się spokojniej oddychać. Może uda się przeprowadzić jedną rozmowę. Może zdarzy się chwila, w której ból jest odrobinę mniej odczuwalny. To może nie jest wielkie zwycięstwo, ale na pewno krok ku życiu.

Wielkanoc może więc być nie tyle odpowiedzią, co zaproszeniem. Do tego, by być dokładnie tam, gdzie się jest. Ze swoją tęsknotą, z miłością, która nie znika, i z pamięcią, która boli, ale też łączy.

Bo jeśli życie ma zwyciężać śmierć, to często dzieje się to właśnie w takich cichych momentach: kiedy mimo wszystko wstajemy rano z łóżka. Kiedy niesiemy w sobie tych, których już nie ma. Kiedy pozwalamy sobie żyć – na nowo, w swoim tempie

I może to wystarczy na te nadchodzące święta.

Tekst: Elwira Liegman

Wesprzyj Fundację Hospicjum Pomorze Dzieciom: https://pomagam.pomorzedzieciom.pl/