Dlaczego warto rozważyć udział w zamkniętej grupie wsparcia po stracie?
Strata bliskiej osoby to jedno z najtrudniejszych doświadczeń, jakie możemy przeżyć. Czasem trudno opisać, co właściwie czujemy. Smutek, złość, bezradność, żal, tęsknota – wszystko się miesza. Często pojawia się też samotność, nawet jeśli wokół są ludzie. Właśnie wtedy szczególne znaczenie może mieć obecność innych, którzy „rozumieją bez słów”, bo sami są też w żałobie.
Straciłam bliską osobę i czuję, że świat się zatrzymał. Czy naprawdę forma zamkniętej grupy wsparcia może mi jakoś pomóc? Przecież nikt nie cofnie tego, co się stało.
Chociaż nie ma takiego sposobu aby cofnąć czas i powrócić do życia przed stratą, to warto skorzystać z formy pomocy jaką jest grupa wsparcia. Daje to poczucie wspólnoty, bycia zrozumianym i wysłuchanym. Poczucie, że świat się zatrzymał często występuje w procesie żałoby, ale to osoba, która doznała straty chce się zatrzymać, a ludzie wokół pędzą dalej i nie mają czasu ani chęci aby wysłuchać, dać wsparcie, pomóc.
Mam w sobie dużo lęku przed pójściem do takiej grupy. Boję się mówić o tym, co czuję. Boję się też tego, co usłyszę od innych. Czy to normalne? Jak wyglądają pierwsze spotkania?
Często pojawia się taki niepokój i oczywiście słuchanie historii innych osób bywa poruszające. Jednak prowadzący dbają o to, aby każdy czuł się bezpiecznie, aby historie były odkrywane stopniowo bez drastycznych szczegółów. Zapraszają do mówienia ale bez przymusu lub nacisku.
Czy te spotkania nie pogłębiają smutku? Jak wygląda taki cykl spotkań, co się tam właściwie dzieje?
Na spotkaniach przyglądamy się emocjom, które i tak są obecne, nawet gdy ktoś próbuje od nich uciec. Spotkania nie pogłębiają smutku ale wydobywają go na światło dzienne, co pozwala wreszcie się nim zaopiekować. Inspirujące jest wzajemne dzielenie się trudnościami oraz sposobami radzenia sobie ze stratą, szukania rozwiązań. Cykl obejmuje 10 do 12 spotkań, które są swoistą podróżą w czasie. Zaglądamy w przeszłość, przyglądamy się obecnej sytuacji i zastanawiamy nad wizją przyszłości.
Jakie zasady obowiązują w grupie? Czy mogę się wycofać, jeśli poczuję, że to dla mnie za trudne?
Zasady grupa ustalamy na pierwszym spotkaniu, ale dla prowadzących ważne jest aby uczestnicy starali się wziąć udział we wszystkich spotkaniach i oczywiście w miarę możliwości, informowali o nieobecności oraz zawsze mieli włączone kamerki podczas spotkań online. Każdy ma prawo zrezygnować, choć warto dotrwać do końca. Mamy bardzo wiele pozytywnych opinii osób, które były bliskie poddania się, a jednak zdecydowały się unieść trudne emocje, co w efekcie bardzo im pomogło.
Czy w grupach wsparcia rozmawia się tylko o śmierci? Czy jest tam przestrzeń też na życie, na to, co dzieje się z nami tu i teraz?
Proces żałoby wpływa na wiele aspektów życia i to jest głównie tematem spotkań. Rozmowa o śmierci i samym momencie straty to niewielki fragment tej wspólnej podroży prze żałobę. Zdecydowanie więcej rozmawiamy o życiu.
Czy grupy są dzielone tematycznie nie bez powodu? Co innego przeżywa chyba osoba, która straciła dziecko w wyniku poronienia, a co innego ktoś, kto stracił bliską osobę w wyniku samobójstwa… Czy takie rozróżnienie naprawdę pomaga?
Taki podział sprawdził się w praktyce. Mieliśmy pomysły na jeszcze inne grupy tematyczne np. dla wdów i wdowców ale zauważyliśmy, że świetnie radzą sobie w tzw. grupach strat ogólnych (mieszanych). Jednak specyfika strat w wyniku śmierci samobójczej lub utraty ciąży sprawia, że więcej wsparcia zyskuje się wśród osób, które mają podobną historię i wiele wspólnych doświadczeń.
Na czym polega kwalifikacja do grupy wsparcia? Czy mogę się nie „nadać”? Czy są osoby, którym grupa nie pomoże?
Będąc w kryzysie jakim jest żałoba, trudno samemu zadecydować jaka forma wsparcia jest bardziej skuteczna. Wywiad z przygotowaną do tego osobą, pozwala wspólnie zadecydować czy akurat grupa to najlepsze rozwiązanie. To nie jest kwalifikacja na odpowiedniego kandydata do grupy tylko rozmowa pomagająca ustalić co na dany moment jest najlepsze. Jeśli ktoś skorzysta z pełnego cyklu grupy, to na pewno doświadczy zmiany ale być może nadal będzie potrzebował innej formy pomocy.
Czy mogę się spodziewać konkretnego efektu po tych spotkaniach? Co może się we mnie zmienić po kilku tygodniach w grupie?
Tak jak każdy proces żałoby jest inny, ma inną dynamikę oraz styl przeżywania to i efekty są różne. Mogą dotyczyć skuteczniejszego radzenia sobie z emocjami, pojawienia się większej chęci do życia, nabrania innej perspektywy w stosunku do straty. Wartością dodaną są też nowe relacje, które bywają kontynuowane nawet po zakończeniu grupy.
Czy po zakończeniu grupy zostaję już sama? Czy mogę dalej liczyć na kontakt z zespołem Centrum eMOCja jeśli tego będę potrzebować?
Zawsze jest możliwość skorzystania ze spotkań indywidulanych z psychologiem, otwartej grupy wsparcia oraz zajęć okołoterapeutycznych np. arteterapii.
Jaka jest różnica pomiędzy grupami zamkniętymi a otwartymi? Organizujecie też WSPÓLNE CZWARTKI i w pierwsze środy miesiąca SPOTKANIA PO ŚMIERCI SAMOBÓJCZEJ BLISKIEJ OSOBY.
Grupy otwarte charakteryzują się tym, że można skorzystać z nich bez zapisów, deklaracji, takiej ilości jaką ktoś uzna za optymalną dla siebie. Można chodzić „w kratkę” w zależności od potrzeb i możliwości. Wspólne Czwartki mają charakter samopomocowy, psycholog tylko towarzyszy i dba o komfort uczestników. Grupy zamknięte mają scenariusz, choć bywa on elastyczny i dopasowywany do potrzeb grupy.
Co powinna wiedzieć osoba, która dopiero rozważa udział w grupie, ale nie jest pewna, czy to już ten moment?
Ważny jest czas od momentu straty, przynajmniej trzy miesiące, zbyt świeża strata bywa przeszkodą dla korzystania z tej formy pomocy. Wypełnienie formularza i zgłoszenie się pozwoli na dobór odpowiedniej formy pomocy, a rozmowa telefoniczna z odpowiednio przygotowaną osobą, która będzie miała miejsce po otrzymaniu przez nas zgłoszenia, rozwieje wszelkie wątpliwości.
